Όσο εγωιστικό κι’αν ακούγεται,χρειάζομαι έναν ακροατή.Θελω να εκφράσω αλλά δεν μπορώ να εκφραστώ.
Δημιουργώ ανθρώπους ανάλογα με τις ανάγκες μου, πλάθω την καταδίκη μου και την αφήνω να με ρημάξει -με την συγκατάθεση μου-.
Ωραιοποιώ τις ατέλειες για να ικανοποιήσω την επιθυμία μου για θεατές.
Ξεκινάω να μιλάω
και χάνομαι στις λέξεις.
Προσπαθώ να θυμηθώ τι σκεφτόμουν αλλά
πριν τελειώσω με έχει παρασύρει η επόμενη εικόνα.
Τα δεκαέξι φαντάζουν τόσο λίγα μπροστά σε τόσες εικόνες.